Tradycja
Neapol wysyła swoje pieśni w świat od XIX wieku
- Gatunek sam w sobie
- Canzone napoletana to tradycyjna forma pieśni śpiewanej w języku neapolitańskim, głównie pieśni miłosne i serenady. Wiele z nich opowiada o nostalgicznym tęsknocie za Neapolem takim, jakim był kiedyś, dlatego tak dobrze rezonują z ludźmi daleko od domu.
- Wynik konkursu
- W latach 30. XIX wieku doroczny konkurs kompozytorski na festiwalu Piedigrotta przekształcił pieśń neapolitańską w formalną instytucję. Wydawcy, poeci, a później tacy tenorzy jak Enrico Caruso, nieśli zwycięskie utwory w świat.
- Pieśni, które już znasz
- O sole mio, Funiculì, Funiculà, Santa Lucia i Torna a Surriento to najsłynniejsze utwory tego gatunku. Mogłeś je słyszeć w filmach, reklamach i pizzeriach na długo, zanim usłyszałeś je w Neapolu.
- Inna godzina każdego dnia
- Program zmienia się z dnia na dzień, a każdego wieczoru występuje inny artysta. Stały punkt to finał: wspólne śpiewanie 'O sole mio, do którego przyłącza się cała sala.
Gelsomina Capasso — Piszę o pieśni neapolitańskiej i dorastałem w dzielnicy Sanità, gdzie melodie z Piedigrotta nucono nad każdym piecem. Śledzę canzone napoletana w archiwach, nagraniach i koncertach, które utrzymują ją przy życiu, a wszystko tutaj jest weryfikowane z Treccani, stronami turystycznymi Neapolu i Wikipedią.